De Geschiedenis Van Wimperextensions

Bijgewerkt op: 5 mei

Nonch Beauty neemt u mee naar waar het allemaal begonnen is… welkom bij een les geschiedenis over wimperextensions! Leer meer over het ontstaan van de wimperverlenging en kunst van valse wimpers. Lees meer in onze blogpost en kom alles te weten over de kunstwerken voor het oog, die u wellicht ook tegenwoordig draagt!


In de jaren 1870 begonnen krantenberichten te speculeren dat iemand in Frankrijk een methode had ontwikkeld om valse wimpers aan te brengen. “It is whispered that a genius has discovered a plan for fixing false eyelashes.” (The Shefield Daily Telegraph, zaterdag 18 maart 1871, blz. 2).


Tegen de jaren 1880 gaven kranten aan dat deze Parijse schoonheidstechniek bestond uit het naaien van haar in het ooglid . “Truly the inventions this nineteenth century has brought forth are wonderful, but surely one of the most marvellous is this:—The Parisians have found out how to make false eyelashes. I do not speak of the vulgar and well-known trick of darkening the rim round the eye with all kinds of dirty compositions, or the more artistic plan of doing so inside the lid. No, they actually draw a fine needle, threaded with dark hair, through the skin of the eyelid, forming long loops, and, after the process is over (I am told it is a painless one), a splendid dark fringe veils the coquette’s eyes.” (The Evening Telegraph, donderdag 5 januari 1882 ). Deze pijnlijke voorloper van onze moderne wimperextensions werd in 1899 ook al in de Schotse pers vermeld.


Men zou kunnen denken dat deze geruchten van horen zeggen niet waar waren, maar er zijn later uit die tijd ook vermeldingen van Londense kappers geweest die valse wimpers leverden met een procedure die wel tot drie dagen duurde. Dit suggereert dus dat zij ook valse wimpers aan het naaien waren . “Several West End hairdressers supply false eyelashes. The process of attaching them takes three days, and costs twelve guineas.” (The Yorkshire Evening Post, donderdag 13 oktober 1892, blz. 3).



THE BEGINNING

In 1879 schreef James D. McCabe ‘The National Encyclopædia of Business and Social Forms’, waarin hij in de sectie "Laws of Etiquette" verklaarde dat wimpers konden worden verlengd door de uiteindes af ​​te knippen met een schaar. Andere schoonheidsboeken, zoals ‘My Lady's Dressing Room (1892)’ van Baronne Staffe en ‘Beauty's Aids or How to be Beautiful (1901)’ van Countess C stellen ook dat het knippen van wimpers samen met het gebruik van de pommade ‘Trikogene’ de wimpergroei bevordert. Countess C suggereerde ook dat wimpers extra lengte en kracht kunnen krijgen door ze elke avond te wassen met een mengsel van water en walnotenbladeren.


In 1882 meldde Henry Labouchère van ‘Truth’ dat "Parisians have found out how to make false eyelashes" door haar in de oogleden te laten naaien. Een soortgelijk rapport verscheen in de editie van 6 juli 1899 van ‘The Dundee Courier’, waarin de pijnlijke methode voor het verlengen van de wimpers werd genoemd. De kop daarvan luidde: "Irresistible Eyes May Be Had by Transplanting the Hair”. Het artikel legde uit hoe de procedure langere wimpers kreeg door haar vanaf het hoofd in de oogleden te laten naaien.



STRIP LASHES DOOR MARGARET GOODMAN

Een minder ingrijpende methode voor het aanbrengen van valse wimpers was om mensenhaar op een steunstrook te lijmen en deze vervolgens op het bovenste ooglid te plakken. Deze wimpers lijken al in de jaren 1870 in Europa beschikbaar te zijn geweest. “The earliest style is still used by show people adhesive tape with hair stuck to the underside, or the hair may be laminated between two layers of adhesive tape. It may be too bulky, heavy and easily noticed for general use, but it is suitable for use on stage where it is viewed from a distance.” (Margaret Bertrand Goodman, 1958, blz. 734). Zoals Margaret opmerkt, kan het idee op het podium zijn ontstaan ​​met behulp van chirurgische tape of een hechtpleister, die beide in de negentiende eeuw algemeen verkrijgbaar waren.


De ‘constructies’ die buiten het podium werden gebruikt, konden worden gekocht bij kappers/pruikenmakers die de vele verschillende soorten haarstukken die destijds in de mode waren, ook zelf maakten en gebruikten. Sommigen maakten ook snorren, snorharen en wenkbrauwen voor theater- en andere klanten en enkelen maakten ook valse wimpers.



STRIP LASHES DOOR WILLY CLARKSON

De valse wimpers van de 19e eeuw waren over het algemeen niet over de toonbank verkrijgbaar, maar werden naar behoefte opgemaakt (zoals hoe vraag en aanbod werkt). Zo maakte Willy Clarkson (een beroemde Engelse pruikenmaker die het meest de hoofdrolspelers van het Engelse toneel behandelde en aan het eind van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw vele leden van de Britse aristocratie vormde) zijn eigen valse wimpers wanneer de vraag bleef stijgen.


“One of the most difficult cases that I have ever had to deal with was of a lady, who, as the result of illness, had lost all her hair, and also her eyebrows and eyelashes. The hair and the eyebrows were easily replaced, but the eyelashes were a different matter, and she grew quite thin and ill through worrying over their loss. When at last she came to me about the matter, I at once recognised the difficulty of the t